Hidetsugu Yagi

Strona przedstawia Sylwetkę wielkiego uczonego japońskiego Hidetsugu Yagi, mam nadzieję, że przyczyni się do spopularyzowania tej postaci zasłużonej dla elektroniki.

W latach dwudziestych ubiegłego wieku HidetsuguYagi, profesor przy Królewskim Uniwersytecie Tohoku w Sendai w Japonii przedstawił projekt  wykonania  anteny nazwanej przez niego kanałem falowym, która później była znana jako antena Yagi albo antena Yagi-Uda. Yagi urodził się w 1886 w Osace w Japonii i ukończył wyższe studia w Tokijskim Uniwersytecie Królewskim  w 1909. Następnie udał się do Niemiec, gdzie kontynuował badania naukowe pod  kierunkiem Heinricha Barkhausena. Barkhausen używał triodę jako oscylatora produkującego drgania wysokiej częstotliwości. Badania Yagiego w Niemczech przerwał wybuch pierwszej wojny światowej, zmuszając go do wyjazdu bez rezultatów badań eksperymentalnych. Po wyjeździe z Niemiec, Yagi studiował w Wielkiej Brytanii (z Johnem Flemingiem) do roku 1916. Przed powrotem do Japonii, odwiedził Stany Zjednoczone i tamtejszy Uniwersytet Harwarda. Po powrocie do Japoni rozpoczął  wykłady na Uniwersytecie Tohoku, który nagrodził jego osiągnięcia przyznaniem doktoratu  w 1919. Przy Tohoku, Yagi zapoczątkował program badawczy dotyczący elektroniki radia. W grupie badawczej były takie osoby jak Okabe i Shintaro Uda. Wysiłek skupiający się na poprawie komunikacji radiowej między wyspami a statkami doprowadził  w lutym 1926 do wydania japońskiego patentu dla Yagiego i Uday. Amerykański patent został wydany w maju 1932. W 1928 Yagi udał się z drugą wizytą do Stanów Zjednoczonych aby kontynuować dalsze badania.  W 1933 zainstalowano radiostację  państwową wykorzystującą antenę Yagi-ego do prowadzenia łączności telefonicznej  między wyspami Sakata i Tobishima, oddalonych od siebie o około 40 km. We wczesnych latach 30-tych Yagi pracował w  Królewskim Uniwersytecie w Osace, gdzie jako dyrektor laboratorium, prowadził prace rozwojowe nad radarem, rozpoczęte już w roku 1936. Podczas drugiej wojny światowej służył w japońskim wojsku jako cywilny konsultant ds. radaru i komunikacji. Jego dom i biblioteka razem z większą częścią jego projektów, zostały zniszczone podczas  bombardowania w kwietniu 1945. Po wojnie Yagi pracował jako konsultant pomagając we wdrażaniu standardów telewizyjnych w Japonii, oraz jako prezes przedsiębiorstwa "Yagi Antenna". Zmarł w 1976.



Sprzęt łączności wojska polskiego w 20-leciu międzywojennym

Pierwsze oddziały naszego wojska, które zaczęto formować w dniach odzyskiwanej niepodległości, przejęły w listopadzie 1918 roku kilka zbudowanych przez zaborców stałych stacji radiotelegraficznych oraz pewną ilość radiostacji polowych różnych typów. Ten skromny stan posiadania środków łączności radiowej został zasilony nielicznym sprzętem demobilowym przywiezionym z Francji przez powracającą stamtąd do kraju armię generała J. Hallera. Jako pierwszą  przejęto w dniu 4 listopada 1918 r. stałą radiostację długofalową w Krakowie, wyposażoną w aparaturę łukową systemu Poulsena o mocy 8,5 kW. Z jej anteny popłynęły w świat pierwsze komunikaty proklamujące niepodległość odradzającego się państwa polskiego. Jako druga z kolei została przejęta 18 listopada stała radiostacja długofalowa na terenie cytadeli w Warszawie, wyposażona w nadajnik iskrowy firmy Telefunken o mocy 4 kW i antenę zawieszoną na dwóch masztach o wysokości 70 metrów. Była ona wykorzystana do obsługi Ministerstwa Poczt i Telegrafów, Ministerstwa Spraw Zagranicznych, misji wojskowych i przedstawicielstw dyplomatycznych oraz do nadawania komunikatów meteorologicznych, w późniejszym terminie spełniała ona funkcję stacji kierowniczej koordynowania działalności radiostacji polowych. Trzeci obiekt stanowiła przejęta 6 stycznia 1919 r. stała radiostacja długofalowa w Poznaniu. Jej wyposażenie stanowiła aparatura łukowa systemu Poulsena o mocy 3,5 kW, a ponadto nadajnik iskrowy firmy Lorenz. Była ona wykorzystana w ruchu z zagranicą. W roku 1920 zainstalowano i uruchomiono w Grudziądzu czwartą z kolei radiostację stałą, wyposażoną w aparaturę nadawczo-odblorczą zakupioną z zapasów demobilu francuskiego. Do tych pierwszych urządzeń stacjonarnych należy jeszcze zaliczyć pozostające pod zarządem wojskowym dwie radiostacje: we Lwowie i w Toruniu. Do użytku weszły radiostacje firmy Telefunken, Siemens i Halske, G-Fuk 18 itd. o różnej mocy (0,5 do 1,5 kW) i zasięgu oraz systemach antenowych, przystosowane do transportu kołowego (zaprzęg konny) i zasilania z ogniw suchych, akumulatorów, agregatów spalinowo-elektrycznych. Na tym też sprzęcie bazowała początkowo łączność radiowa w sieci dowodzenia na szczeblu sztabów większych jednostek i związków taktycznych. Z demobilu francuskiego pozyskano przenośne radiostacje okopowe typu PP4 (iskrowe), E3 bis i E10 bis (lampowe)  niewielkiej mocy i zasięgu, z antenami zawieszanymi na tyczkach bambusowych, jak również typu TPZ (telegrafia przez ziemię), przystosowane do działań w warunkach walk pozycyjnych na froncie zachodnim. W r. 1919 powstały w Warszawie Centralne Warsztaty Radiotelegraficzne odgrywające rolę bazy techniczno-usługowej. Po kilku latach swej działalności weszły one w skład nowo powstałej państwowej Wytwórni Łączności. Stopniowe uruchamianie przemysłu krajowego, utworzenie m.in. Państwowych Zakładów Tele- i Radiotechnicznych, ośrodka projektowo-konstrukcyjnego — jakim było Biuro Badań Technicznych Wojsk Łączności . Produkcja ta, oparta na własnych rozwiązaniach układowych i konstrukcyjnych, a jednocześnie limitowana ograniczonym budżetem, była realizowana aż do roku 1939.

Przegląd typów radiostacji produkcji krajowej:

Radiostacja LTTS (lampowa telefoniczno-telegraficzna stacja).
Wykonano ją jako prototyp powielony w małej liczbie egzemplarzy z przeznaczeniem do celów szkolenlowo-ćwiczebnych w formacjach radiotelegraficznych. Ze względu na duże gabaryty i znaczny ciężar oraz nieprzystosowanie do eksploatowania w warunkach polowych kreowały one rolę stacji półstałych o charakterze raczej eksperymentalnym.

Radiostacja RKD (radiostacja korespondencyjna dywizji).
Była ona przeznaczona do utrzymania łączności między dowództwem dywizji piechoty (brygady kawalerii) a podległymi jej pułkami wyposażonymi w radiostacje tego samego typu. Zakres częstotliwości 300—1200 kHz, zasięg do 70 km na klucz i 10 km na fonię. Odbiornik 4-lampowy. Nadajnik pracował w układzie samowzbudnego oscylatora, moc promieniowana rzędu 20-25 W (telegrafia). Źródła zasilania: bateria 4,5 V, bateria 84 V, prądnica z napędem ręcznym (7,8 V oraz 800 V). Antena: 3 promienie (każdy o długości 18 m) na maszcie teleskopowym o wysokości 8 m oraz przeciwwaga (3 siatki miedziane rozwijane na ziemi). Aparatura i sprzęt stacyjny umieszczone były w dwóch sprzężonych z sobą dwukółkach o ciągu konnym, opancerzona prądnica na odwłoku dwukółki, maszt i namiot przewożone na galeryjce. W razie potrzeby całe urządzenie stacyjne po wyjęciu z pojazdu można było przenosić w specjalnych tornistrach. Obsługa: 1 podoficer, 3 radiotelegrafistów, 1 jezdny. Cztery radiostacje RKD tworzyły pluton radio wchodzący w skład dywizyjnej kompanii łączności (lub szwadronu łączności brygady kawalerii). Radiostacja RKD była typem przejściowym, który w przyszłości miał ustąpić miejsca nowszemu modelowi. Jej niedostatek techniczny polegał na braku stabilności częstotliwości. Ze względu jednak na niedokończone jeszcze w r. 1939 wycofywanie jej z wyposażenia i wymianę — była użytkowana dla wypełnienia braków w kampanii wrześniowej.
Na fotografiach radiostacja RKD:

Radiostacja RKA (radiostacja korespondencyjna armii).
Zasięg do 250 km na telegrafię i do 100 km na fonię. Zakres częstotliwości 200-800 kHz (w 2 podzakresach). Nadajnik jak w radiostacji RKD, moc doprowadzona do anody lampy około 200 W (telegrafia). Odbiornik 4-lampowy. Źródła zasilania: bateria anodowa, akumulator, zespół spalinowo-elektryczny o mocy 1 KM, którego prądnica dostarczała napięcie 12 V (do ładowania akumulatora) i 1500 V. Sieć antenowa: 4 promienie zawieszone na maszcie składanym z 15 rur (każda o długości 1,15 m) i wznoszonym przy użyciu masztu pomocniczego, oraz 4-siatkowa przeciwwaga. Całe urządzenie stacyjne było zamontowane w dwóch sprzężonych z sobą dwukółkach o ciągu konnym (zaprzęg 6-konny). Obsługa: 1 podoficer, 4 radiotelegrafistów, 2 radiomechaników, 2 masztowych, 3 jezdnych. Radiostacja RKA wraz z obsługą stanowiła drużynę wchodzącą w skład kompanii radiotelegraficznej.


Radiostacja ROD (radiostacja odbiorcza dywizji).
Był nią dodatkowy, luźny (w odzielnej obudowie) odbiornik stanowiący uzupełnienie radiostacji RKD, a przeznaczony do prowadzenia ciągłego nasłuchu (na postoju i w marszu) sygnałów wywoławczych w czasie odbywania przemarszu przez radiostację RKD lub podczas jej pracy. Jako antena służył przewód w wydrążonej tyczce bambusowej o długości 3 m. Nasłuch prowadził przewożony na pojeździe radiotelegrafista wyposażony w hełmofon.

Radiostacja ROW (radiostacja odbiorcza wywiadowcza).
Był nią przeznaczony do nasłuchu obcych radiostacji odbiornik superheterodynowy o zakresie częstotliwości 50 kHz — 26 MHz, wyposażony w 13 lamp i o czułości 5 nV/m (fale ciągłe). Źródła zasilania: bateria 120 V i akumulator 2 V. Ciężar odbiornika 35 kg, całej aparatury wraz z osprzętem 268 kg. Zmontowana w 4 blaszanych skrzynkach, transportowana w samochodzie terenowym lub w pojeździe o zaprzęgu konnym. Antena typu L na 2 masztach i przeciwwaga, antena pionowa oraz ramowa.

Radiostacja RKG/A (radiostacja korespondencyjna grupy armii).
Była ona przewidziana do obsługi dowództw na szczeblu operacyjnym, a więc od dowództwa armii wzwyż — łącznie z naczelnym dowództwem. Całość zamontowana w 3 dużych samochodach typu Renault (wóz stacyjny, silnikowy, osprzętowy). Zasięg 250-300 km (telegrafia) i 150 km (fonia). Moc w stopniu końcowym 0,5 kW. Zakres częstotliwości jak w radiostacji RKA (200—800 kHz). Źródła zasilania: zespół spalinowo-elektryczny o mocy 1,5 kW, 3 baterie akumulatorów 12-woltowych, akumulator 2 V, bateria sucha 120 V. Maszt Magirusa o wysokości 18 m, antena 4-promieniowa (długość promienia 20 m) i przeciwwaga.


Radiostacje o nomenklaturze N (niższego szczebla) typu N1 i N2.
Kolejnym krokiem na drodze doskonalenia środków łączności radiowej i wprowadzania ich do technicznego wyposażenia wojska było konstrukcyjne opracowanie nowego typu radiostacji polowych o nomenklaturze N i wdrażanie go do seryjnej produkcji. Był to sprzęt o wysokich walorach użytkowych, którego dalszą produkcję, a tym samym zapoczątkowany proces wymiany sprzętu przestarzałego, przerwano z chwilą wybuchu wojny. Jak skromnie zresztą określone były te potrzeby, świadczyć może oparte na źródłach archiwalnych porównanie: 141 radiostacji w dywizji piechoty niemieckiej, 87 w radzieckiej, 81 we francuskiej i 19 w polskiej. Radiostacje N były przystosowane do pracy w sieci własnej zarówno naziemnej jak i lotniczej.

Typ N1 — radiostacja nadawczo-odbiorcza do łączności dowództwa pułku z dowództwem dywizji (lub brygady).
Produkcja podjętej w r. 1938 pierwsza partia tego sprzętu wystarczyła zaledwie na wyposażenie 10 brygady kawalerii, przekształconej potem w związek pancerno-motorowy. Zakres częstotliwości jak dla typu N2, zasięg dzienny zależnie od użytej anteny — dla telegrafii 20-50 km, dla fonii 15-30 km; w porze nocnej zasięgi te malały. Nadajnik (generator w układzie Hartleya, wzmacniacz mocy, modulator) we wspólnej obudowie z odbiornikiem superheterodynowym 6-lampowym z ręczną i automatyczną regulacją siły dźwięku. Moc doprowadzona do nadajnika: 90 W (telegrafia) i 65 W (fonia); mogła być ona zwiększona odpowiednio do 120 W i 100 W. Słuchawki hełmofonowe. Do kompletu stacji należał jeszcze odbiornik dodatkowy (taki sam jak w N2) z własną anteną, służący do dublowania nasłuchu. Zasilanie: prądnica o napędzie nożnym lub napędzana silnikiem samochodu, akumulator i 2 baterie suche 72-woltowe. Prądnica z prostownikiem i filtrem dostarczała napięcie 4 V, 500 V, 200 V  i prąd stały 3 A do ładowania akumulatora. Anteny: teleskopowa 9-metrowa, tyczkowa 3,5 lub 6-metrowa oraz 9-metrowa linka zawieszana (do łączności z lotnikiem); przeciwwagę stanowiła metalowa masa podwozia, a przy aparaturze wyjętej z pojazdu — dwa promienie rozciągnięte na ziemi pod kątem 90°. Transport: dwuczłonowa taczanka na kołach ogumionych o zaprzęgu 2-konnym (skrót nazwy: Nl/T) lub samochód terenowy Fiat (skrót nazwy: Nl/S). Wyjętą z pojazdu aparaturę można było przenosić przez obsługujących ją ludzi. Oryginalnym rozwiązaniem układowym było strojenie nadajnika i odbiornika za pomocą jednego mechanizmu strojeniowego ze skalą o średnicy 28 cm. Obsługa: dla Nl/T — 4 radiotelegrafistów i 1 jezdny, dla Nl/S — 3 radiotelegrafistów i 1 kierowca.

 

Typ N2 — radiostacja nadawczo-odbiorcza do łączności dowództwa batalionu (dywizjonu i równorzędnego pododdziału) z dowództwem pułku.
Była ona częściowo wprowadzona również do artylerii oraz broni pancernej. Pierwsza jej partia wyprodukowana na przełomie 1935/1936 roku wzbogaciła stan wyposażenia radiowego, tylko na niższym szczeblu dowodzenia. A oto ogólna jej charakterystyka: zakres częstotliwości 22504-6750 kHz, podzielony na 180 kanałów (każdy o szerokości 25 kHz); zasięg przy antenie pionowej ok. 25 km (telegrafia) i l0-15 km (fonia) przy antenie poziomej 8-metrowej zasięgi te malały mniej więcej do połowy; moc w antenie przy pracy na fonię ok. 2 W, przy pracy na klucz ok. 6 W; nadajnik 2-lampowy (oscylator o ciągłym przestrajaniu oraz wzmacniacz mocy), dwa odbiorniki superheterodynowe 4-lampowe z regulowanym sprzężeniem zwrotnym na częstotliwości pośredniej (drugi odbiornik przeznaczony był do współpracy z lotnictwem towarzyszącym); zasilanie z prądnicy ręcznej (pobór mocy ok. 35 W), baterii anodowej 120 V oraz dwóch ogniw suchych 1,5-woltowych; antena — przewód 3,5-metrowy w wydrążonej tyczce bambusowej umocowanej w przechylnym uchwycie na pojeździe, w razie potrzeby można ją było przedłużyć łącząc z drugą taką tyczką o długości 2,5 m. Transport: w piechocie — dwukółka 1-konna, w artylerii i kawalerii — dwuczłonowa taczanka 2-konna na kołach ogumionych, przystosowane do holowania za samochodem. W razie potrzeby można było wyjętą aparaturę przenosić pieszo. Dla osłony obsługi służył namiot stacyjny. W razie potrzeby rozmówca (dowódca na stanowisku bojowym lub wysunięty obserwator artyleryjski) mógł bezpośrednio korzystać z mikrofonu o wydłużonym połączeniu z aparaturą (kabel mikrofonowy o długości do 200 metrów). N1  spotkały się z wysoką oceną ze strony specjalistów alianckich.


Radiostacja o nomenklaturze W (typ W1 i typ W2).
Ta wielofunkcyjna radiostacja, przeznaczona do obsługi wyższych dowództw na szczeblu operacyjnym (grupa operacyjna, armia, grupa armii) łącznie z naczelnym dowództwem, miała być wprowadzona w miarę wycofywania radiostacji RKA i RKG/A. Do produkcji miała być wdrożona po zebraniu praktycznych doświadczeń z prototypami radiostacji Wl,  jakie zostały wykonane w r. 1939 w dwóch egzemplarzach modelowych (jeden w wersji stacjonarnej, drugi w wersji przewoźnej) o charakterze eksperymentalnym. Model w wersji stacjonarnej został użyty z chwilą wybuchu wojny do obsługi stałego rzutu sztabu naczelnego dowództwa (od 15 września 1939 — dowództwa obrony Warszawy) zaś model w wersji przewoźnej — do obsługi rzutu terenowego. Radiostacja typu W2 była przewidziana do modelowego opracowania w następnej kolejności. Podstawowe dane techniczne radiostacji Wl: moc nadajnika 2—4 kW (zależnie od rodzaju emisji), zakres częstotliwości 0,1—1 MHz (300— 3000 m) w 8 podzakresach, emisja — modulacja amplitudy, manipulacja nośnej, manipulacja kilku częstotliwości akustycznych. Rodzaje pracy — telegrafia, fonia, aparatura dalekopisowa z szybkością 300 liter na minutę oraz telekopiowa z analizą bębnową do przekazywania obrazów czarno-białych w formacie A5 z zapisem mechanicznym lub fotograficznym. Na fotografii telekopiarka:

Źródła zasilania: sieć 220 V (lub 380 V) albo własny agregat o napięciu 380 V i maksymalnej mocy 14 kVA. Sieć antenowa parasolowa (12 promieni 50-metrowych) na maszcie teleskopowym o wysokości 45 metrów, przeciwwaga z 12 promieni 100-metrowych. Zasięg 300—500 km, w zależności od rodzaju pracy i długości fali. Całość zamontowana w sześciu samochodach (polski Fiat 621 R i 621 L) i trzech przyczepach, mieszczących m.in. biuro operacyjne wraz z dwoma odbiornikami ROW, warsztat podręczny, urządzenia zasilające, osprzęt, paliwo, części zapasowe. Skład obsługi: 2 oficerów, 8 podoficerów, 17 szeregowców. Czas ustawienia radiostacji w gotowości do pracy ok. 5 godzin, czas zwinięcia — 3 godziny. W próbie obiektywnej oceny wojskowego sprzętu radiowego z ostatnich lat okresu międzywojennego można stwierdzić, że radiostacje typu N oraz W — dzięki wysokim parametrom technicznym i przystosowaniu do pracy w warunkach polowych stanowiły środek łączności o niezaprzeczalnie dużych walorach użytkowych. Niestety niedostatek tego sprzętu, jak również ogólnie znane warunki, w jakich rozgrywały się działania wojenne, musiały zaciążyć na sprawności funkcjonowania polowej sieci radiowej w czasie kampanii wrześniowej.




Zobacz bardzo ciekawą stronę: http://www.rkd.friko.pl/




 

 

 

Kalendarium elektroniki

Zmarł 1.01.1894 Heinrich Rudolf Hertz, fizyk niemiecki.

Zmarł 3.01.1958 Aleksander Meissner, austriacki wynalazca, wynalazł w roku 1913 lampowy generator drgań elektrycznych, generator Meissnera.

Zmarł 11.01.1988 Isidor Isaac Rabi, fizyk amerykański, badania nad rezonansem magnetycznym, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1944.

Urodził się 17.01.1706 Benjamin Franklin, drukarz, uczony, filozof, wolnomularz i polityk amerykański.

Zmarł 19.01.1976 Hidetsugu Yagi, wynalazca anteny kierunkowej Yagi.

Urodził się 28.01 1886 Hidetsugu Yagi, wynalazca anteny kierunkowej Yagi.

Zmarł 30.01.1991 John Bardeen, fizyk amerykański, badania nad półprzewodnikami i wynalezienie tranzystora, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1956.

Urodził się 6.02.1802 Charles Wheatstone, w 1843 r. skonstruował stosowane do dzisiaj urządzenie do pomiaru oporu elektrycznego — mostek Wheatstone'a.

Zmarł 9.02.1979 Dennis Gabor, fizyk brytyjski, wynalezienie holografii, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1971.

Urodził się 10.02.1902 Walter Houser Brattain, fizyk amerykański, badania nad półprzewodnikami i wynalezienie tranzystora, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1956.

Zmarł 10.02.1923 Wilhelm Conrad Röntgen, fizyk niemiecki, odkrycie promieni X, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1901.

Urodził się 13.02.1910 William Bradford Shockley, fizyk amerykański, badania nad półprzewodnikami i wynalezienie tranzystora, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1956.

Zmarł 15.02.1959 Owen Willans Richardson, fizyk brytyjski, odkrycie prawa opisującego zjawisko termo-emisji elektronów, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1928.

Urodził się 18.02.1745 Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta, włoski fizyk, wynalazca, konstruktor i fizjolog.

Urodził się 29.02.1860 Herman Hollerith, amerykański inżynier, wynalazca; opatentował system maszyn licząco-analitycznych, wykorzystujący karty dziurkowane.

Urodził się 3.03.1847 Alexander Graham Bell, szkocki wynalazca telefonu i kilkudziesięciu innych wynalazków telekomunikacyjnych, z zawodu nauczyciel muzyki.

Urodził się 4.03.1881 Kazimierz Drewnowski, inżynier elektryk, taternik, profesor.

Zmarł 5.03.1827 Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta, włoski fizyk, wynalazca, konstruktor i fizjolog.

Urodził się 7.03.1938 Albert Louis François Fert odkrycie gigantycznego magnetooporu, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 2007.

Zmarł 14.03.1879 Albert Einstein 18.04.1955, fizyk szwajcarski, odkrycie praw opisujących zjawisko fotoelektryczne.

Urodził się 14.03.1879 Albert Einstein, fizyk szwajcarski, odkrycie praw opisujących zjawisko fotoelektryczne, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1921.

Urodził się 15.03.1930 Żores Iwanowicz Alfiorow Rosja, wynalezienie półprzewodnikowych heterostruktur, używanych w optoelektronice, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 2000.

Urodził się 16.03.1787 Georg Simon Ohm, fizyk niemiecki, profesor politechniki w Norymberdze w latach 1833-1849 i uniwersytetu w Monachium po roku 1849.

Zmarł 17.03.1853 Christian Andreas Doppler, fizyk austriacki. Odkrywca efektu Dopplera.

Zmarł 18.03.1964 Norbert Wiener, amerykański matematyk, twórca cybernetyki.

Urodził się 21.03.1898 Janusz Groszkowski, radioelektronik i elektronik, profesor.

Urodził się 22.03.1868 Robert Andrews Millikan, fizyk amerykański, pomiar ładunku elementarnego i badania nad zjawiskiem fotoelektrycznym, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1923.

Urodził się 26.03.1938 Anthony James Leggett pionierski wkład w rozwój teorii nadprzewodnictwa i nadciekłości, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 2003.

Urodził się 27.03.1845 Wilhelm Conrad Röntgen, fizyk niemiecki, odkrycie promieni X, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1901.

Urodził się 10.04.1838 Frank Baldwin, amerykański wynalazca i konstruktor maszyn liczących.

Zmarł 18.04.1945 John Ambrose Fleming, fizyk, elektrotechnik i radiotechnik angielski. W 1904 skonstruował diodę próżniową.

Zmarł 20.04.1918 Karl Ferdinand Braun, fizyk niemiecki, rozwój bezprzewodowej telegrafii, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1909.

Urodził się 25.04.1874 Guglielmo Marconi, fizyk włoski, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1909.

Urodził się 26.04.1879 Owen Willans Richardson, fizyk brytyjski, odkrycie prawa opisującego zjawisko termo emisji elektronów, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1928.

Urodził się 27.04.1791 Samuel Finley Breese Morse, amerykański wynalazca, malarz, rzeźbiarz, prekursor telegrafii.

Zmarł 1.05.1970 Ralph Vinton Lyon Hartley, amerykański elektronik i wynalazca, wynalazł generator drgań oparty na lampach elektronowych, znany jako generator Hartleya.

Zmarł 4.05.1978 Henryk Magnuski, amerykański inżynier, polskiego pochodzenia, Twórca walkie-talkie.

Urodził się 10.05.1788 Augustin Jean Fresnel, francuski inżynier, fizyk.

Urodził się 13.05.1915 Jerzy Bromirski, prace nad maszynami matematycznymi, profesor.

Urodził się 16.05.1950 Johannes Georg Bednorz, fizyk niemiecki, odkrycie nowych materiałów nadprzewodzących, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1987.

Urodził się 18.05.1939 Peter Andreas Grünberg odkrycie gigantycznego magnetooporu, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 2007.

Zmarł 20.05.1947 Philipp Eduard Anton von Lenard, fizyk niemiecki, badania promieniowania katodowego, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1905.

Urodził się 30.05.1908 Hannes Olof Gösta Alfvén, fizyk szwedzki, prace nad magnetohydrodynamiką, zjawiskami antyferromagnetyzmu i ferromagnetyzmu, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1970.

Urodził się 5.06.1900 Dennis Gabor, fizyk brytyjski, wynalezienie holografii, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1971.

Urodził się 6.06.1850 Karl Ferdinand Braun, fizyk niemiecki, rozwój bezprzewodowej telegrafii, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1909.

Urodził się 7.06.1862 Philipp Eduard Anton von Lenard, fizyk niemiecki, badania promieniowania katodowego, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1905.

Zmarł 10.06.1836 André Marie Ampère, fizyk i matematyk francuski, zajmował się badaniem zjawiska elektromagnetyzmu.

Urodził się 14.06.1736 Charles Augustin de Coulomb, fizyk francuski, oficer wojsk inżynieryjnych.

Urodził się 25.06.1928 Aleksiej Aleksiejewicz Abrikosow pionierski wkład w rozwój teorii nadprzewodnictwa i nadciekłości, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 2003.

Urodził się 28.06.1943 Klaus von Klitzing, fizyk niemiecki, odkrycie kwantowego efektu Halla, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1985.

Zmarł 1.07.2001 Nikołaj Gienniediewicz Basow, fizyk rosyjski, prace w dziedzinie elektroniki kwantowej prowadzące do skonstruowania maserów i laserów, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1964.

Zmarł 6.07.1854 Georg Simon Ohm, fizyk niemiecki, profesor politechniki w Norymberdze w latach 1833-1849 i uniwersytetu w Monachium po roku 1849.

Zmarł 20.07.1937 Guglielmo Marconi, fizyk włoski, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1909.

Urodził się 22.07.1887 Gustaw Ludwig Hertz, fizyk niemiecki, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1925.

Urodził się 29.07.1898 Isidor Isaac Rabi, fizyk amerykański, badania nad rezonansem magnetycznym, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1944.

Zmarł 2.08.1922 Alexander Graham Bell, szkocki wynalazca telefonu i kilkudziesięciu innych wynalazków telekomunikacyjnych, z zawodu nauczyciel muzyki.

Zmarł 3.08.1929 Emil Berliner, elektrotechnik amerykański, pochodzenia niemieckiego.

Urodził się 11.08.1940 Tadeusz Morawski, naukowiec, profesor elektroniki.

Urodził się 14.09.1883 Aleksander Meissner, austriacki wynalazca, wynalazł w roku 1913 lampowy generator drgań elektrycznych, generator Meissnera.

Urodził się 1.10.1910 Adam Karol Smoliński, radiotechnik, profesor. Zmarł 2.10.1946 Ignacy Mościcki, naukowiec, elektrochemik, profesor Politechniki Lwowskiej.

Urodził się 4.10.1916 Witalij Lazarewicz Ginzburg pionierski wkład w rozwój teorii nadprzewodnictwa i nadciekłości, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 2003

Zmarł 18.10.1931 Thomas Alva Edison, jeden z najbardziej znanych i twórczych wynalazców na świecie.

Zmarł 30.10.1975 Gustaw Ludwig Hertz, fizyk niemiecki, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1925.

Urodził się 29.11.1849 John Ambrose Fleming, fizyk, elektrotechnik i radiotechnik angielski. W 1904 skonstruował diodę próżniową.

Urodził się 1.12.1867 Ignacy Mościcki, naukowiec, elektrochemik, profesor Politechniki Lwowskiej.

Zmarł 4.12.1798 Luigi Galvani, włoski fizyk i fizjolog.

Zmarł 6.12.1892 Ernst Werner von Siemens, niemiecki wynalazca i konstruktor w dziedzinie elektrotechniki.

Zmarł 19.12.1953 Robert Andrews Millikan, fizyk amerykański, pomiar ładunku elementarnego i badania nad zjawiskiem fotoelektrycznym, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1923.

Zmarł 20.12.1877 Heinrich Daniel Ruhmkorff fr. konstruktor pochodzenia niemieckiego, wynalazca cewki Ruhmkorffa.

Urodził się 26.12.1791 Charles Babbage, Matematyk angielski, budował od 1821 r. maszynę różnicową do obliczania funkcji. Z powodów finansowych prac nie dokończył; jego projekt zrealizowali inni, a od 1991 r. w Muzeum Nauki w Londynie funkcjonuje współczesna rekonstrukcja.