Apteczka pierwszej pomocy

Apteczka pierwszej pomocy powinna zawierać następujące środki opatrunkowe i sprzęt ratunkowy: " instrukcja udzielania pierwszej pomocy w nagłych wypadkach, " latarka elektryczna lub jednorazowa latarka chemiczna, " nożyczki lub nóż, " gaza opatrunkowa sterylna (kompresy gazowe) - 4 op., " bandaż elastyczny - 4 op., " chusta trójkątna - 2 szt., " codofix (elastyczna siatka opatrunkowa) - 2-3 rozmiary, " agrafki - 4 szt., " maseczka do zastępczej wentylacji "usta - usta", " rękawiczki gumowe - 3 pary, " folia termoizolacyjna srebrno-złota (folia NRC) 1-2 szt., " plaster zwykły 2 rolki, " plastry z opatrunkiem (kilka rozmiarów). Jest to apteczka do udzielania pierwszej pomocy jednej osobie przez przygodnego ratownika. Instrukcja udzielania pomocy powinna być możliwie uproszczona, tak aby przygodny ratownik bez specjalistycznego szkolenia mógł bezpiecznie posługiwać się zawartością, nie czyniąc dodatkowej szkody ofierze wypadku. Powinna także zawierać przypomnienie numerów telefonów alarmowych, pogotowia ratunkowego, straży pożarnej. Latarka umożliwi działanie w sytuacji słabego lub braku oświetlenia, może być niezbędna w razie konieczności ewakuacji z zagrożonych pomieszczeń. Dość często, aby móc udzielić pomocy, będziemy musieli przeciąć, ubranie osoby rannej, czy opatrunki. Niezbędne do tego są nożyczki lub nóż. Pierwszą warstwę każdego opatrunku zwykle stanowi gaza opatrunkowa tzw. "kompres gazowy". Aby umocować do rany kompresy gazowe najlepszy jest bandaż elastyczny.Ponadto rolka bandażu może stanowić wałek dociskający opatrunek uciskowy, dwie rolki mogą stabilizować i uszczelniać ewentualne "ciało obce" w ranie. Do przykrywania dużych powierzchni zranionych, oparzeń, mocowania opatrunków na głowie, prowizorycznych "temblaków" wygodne są chusty trójkątne (z płótna bawełnianego, fizeliny, ewentualnie folii) lub elastyczne siatki opatrunkowe różnych szerokości. Do spinania rozciętego ubrania albo do spięcia końcówki bandaża stosujemy agrafki. Do uszczelniania i mocowania opatrunków, do zabezpieczania ran - stosujemy zwykły plaster bez opatrunku. Wybieramy raczej ten zwykły, płócienny, unikamy natomiast mało przydatnych plastrów papierowych i foliowych. W ratownictwie chemicznym plaster może służyć do uszczelniania rozdarć kombinezonu ewakuacyjnego. Do niewielkich zadrapań, skaleczeń, obtarć wystarczą plasterki z opatrunkiem. Udzielanie pomocy przy uszkodzeniach ciała, zranieniach zawsze związane jest z ryzykiem kontaktu z krwią. W celu prewencji przed zakażeniem należy używać gumowych rękawiczek ochronnych. W podobnym celu jak rękawiczki wprowadzono jednorazowe "maseczki do sztucznego oddychania" "isolaide resuscitation device”. Jest to kawałek folii z plastikowym ustnikiem i zaworem lub filtrem przeciwbakteryjnym umożliwiającym ewentualne zastępcze oddychanie techniką "usta - usta". Ostatnim istotnym elementem apteczki jest folia termoizolacyjna (NRC). Osoby poszkodowane podczas oczekiwania na pomoc lekarską i transport do szpitala są często narażone na znaczną utratę ciepła. Efektywną ochronę przed stratami ciepła może zapewnić ekran z srebrno-złotej folii NRC, odbija około 80% promieniowania podczerwonego, jest nieprzewiewny i nieprzemakalny. Poszkodowanego owijamy srebrną stroną folii do ciała. Folia NRC może być ochroną przed przegrzaniem - odwracamy ją wtedy srebrną stroną do słońca aby stanowiła lustro odbijające światło słoneczne. Do prowizorycznego tamowania krwotoków z ran kończyn proponuje się szeroką taśmę typu pasek do spodni lub krawat (mniejsze ryzyko miejscowych uszkodzeń tkanek). Nie zaleca się umieszczania w apteczce środków dezynfekcyjnych. Otwartych ran, oparzeń nie dezynfekujemy. Jeżeli ktoś zasugerowany dawnym sposobem postępowania w przypadku oparzeń, poleje oparzenie drugiego stopnia np. spirytusem salicylowym, spowoduje szereg powikłań: ciężki wstrząs bólowy, poparzenie tkanek, nasilenie stanu zapalnego, uszkodzenie zakończeń nerwowych przez neurotoksyczny kwas salicylowy. Jodyna, czyli spirytusowy roztwór jodu w jodku potasu, poza efektem działania spirytusu powoduje niekontrolowane wchłanianie jodu do organizmu. Ponadto trzeba pamiętać, że możemy trafić na osobę uczuloną na jodynę lub gencjanę. Barwniki również uniemożliwiają ocenę chirurgiczną uszkodzenia. Woda utleniona jest zbyt nietrwała jak na potrzeby apteczki, Zestaw nie zawiera także innych środków, takich jak rivanol i nadmanganian potasu, wymagających kłopotliwego rozpuszczania przed użyciem. Świadomie zrezygnowano z obecności leków. Leki standardowo umieszczane w apteczkach pierwszej pomocy są z reguły w postaci doustnej wymagającej połknięcia, czyli efektu farmakologicznego należy spodziewać się dopiero po pewnym czasie od zażycia około 20 - 40 minut. W urazach pożądane byłoby podanie leków przeciwbólowych, jednakże dostępne w aptekach bez recepty leki przeciwbólowe mają zbyt słabe działanie lub są w formie utrudniającej podanie. Osoba umieszczająca apteczki na stanowisku pracy odpowiada za ich zawartość. Proponowane wyposażenie apteczki jest zgodne z aktualnymi normami bhp dla apteczek w Niemczech (DIN), jak również jest zgodne z wytycznymi szkoleniowymi Ośrodka Szkolenia Państwowej Inspekcji Pracy.




Pierwsza pomoc w przypadku porażenia prądem elektrycznym

O porażeniu prądem elektrycznym można mówić wówczas, gdy przez ciało człowieka przepływa prąd rażeniowy mogący wywołać skutki patofizjologiczne: skurcze mięśni, utrata świadomości, zatrzymanie oddychania, zakłócenie pracy serca wraz z jego zatrzymaniem, oparzenia zewnętrzne i wewnętrzne oraz pośrednie działanie prądu. Stan taki zachodzi wtedy, gdy człowiek dotyka jednocześnie dwóch punktów znajdujących się pod różnymi potencjałami elektrycznymi, zamyka on wówczas swoim ciałem obwód, umożliwiając przepływ prądu. W zależności od części ciała, które stykają się z przewodzącymi elementami, wyróżniamy napięcie dotykowe (przy przepływie prądu rażeniowego na drodze: ręka-ręka, ręka-noga, ręka-tułów) i napięcie krokowe pojawiające się między stopami opartymi na podłożu. Każdy świadek zdarzenia, w którym stan zdrowia lub życia innej osoby jest zagrożony, ma obowiązek udzielić jej pierwszej pomocy. Pierwszą czynnością jest odłączenie prądu rażeniowego przepływającego przez osobę porażoną, można to osiągnąć wyłączając napięcie zasilające w odpowiednim obwodzie (np. wciskając specjalny wyłącznik bezpieczeństwa) lub za pomocą materiałów dielektrycznych (np. rękawic izolacyjnych) oderwać porażonego od źródła prądu rażeniowego. Następnie trzeba ustalić czy osoba porażona jest przytomna. W razie stwierdzenia, że osoba jest przytomna, można pozostawić ją w  pozycji  zapewniającej bezpieczeństwo, szybko wezwać pomoc i oczekiwać na jej przybycie. W tym czasie nadzorujemy stan osoby porażonej, chronimy ja przed utrata ciepła lub przed przegrzaniem i ewentualnym ponownym porażeniem. U osób nieprzytomnych leżących na wznak bardzo łatwo dochodzi do zamknięcia dróg oddechowych przez język opadający na tylna ścianę gardła. Może to być powodem  uduszenia się. Dlatego powinno się natychmiast udrożnić drogi oddechowe, usuwając wszelkie ciała obce z ust, a następnie odchylając głowę ratowanego do tylu z równoczesnym wysunięciem żuchwy  do przodu. Po dokonaniu tej czynności należy sprawdzić czy porażony  oddycha samodzielnie – powinny pojawić się ruchy oddechowe klatki piersiowej oraz odgłosy oddechu. Po potwierdzeniu obecności oddechu własnego, należy ułożyć ratowanego  na bok – w pozycji bezpiecznej. Ułożenie to ma zapewnić osobie nieprzytomnej i samodzielnie oddychającej drożność dróg oddechowych. Przy braku własnej akcji oddechowej osoby poszkodowanej, należy rozszerzyć udzielanie pomocy przez rozpoczęcie sztucznego oddychania. Polega ono na wdmuchiwaniu powietrza do płuc ratowanego poprzez jego usta, nos albo usta i nos jednocześnie, ewentualnie za pomocą odpowiedniego zestawu do sztucznego oddychania. Warunkiem skuteczności sztucznego oddychania jest wcześniej udrożnienie dróg oddechowych ratowanego. Sztuczne oddychanie rozpoczynamy wykonując 2 do 5 głębokich sztucznych wdechów, po czym, przez chwile, obserwujemy ich skuteczność przy braku własnego oddechu kontynuujemy sztuczne oddychanie z częstotliwością 10 do 12 wdechów na minutę tak długo, aż przejmie go od nas kwalifikowany ratownik. Skuteczność sztucznego oddychania zależy równocześnie od zachowanego krążenia krwi. Aby potwierdzić istnienie akcji serca należy odszukać tętno na tętnicy szyjnej. Poszukujemy go uciskając dwoma palcami miejsce na szyi, tuz obok przebiegu tchawicy, po jej lewej lub prawej stronie, na wysokości krtani. Powinno ono wynosić co najmniej 40 uderzeń na minutę. Brak tętna na szyi świadczy o zatrzymaniu krążenia krwi. Trzeba wtedy niezwłocznie rozpocząć pośredni masarz serca. Wykonuje się go oburącz, układając dłonie na mostku osoby ratowanej, w 1/3 dolnej części mostka. Miejsce to należy uciskać na głębokości 4 do 5 cm, z częstotliwością 60 do 70 ucisków na minutę. Co 5 ucisków mostka trzeba wykonać 1 oddech. Jest to pełny zakres akcji reanimacyjnej . Należy ją kontynuować aż do powrotu własnych czynności życiowych ratowanej osoby, albo do przybycia kwalifikowanych służb ratunkowych.